Feest van de geboorte van de Heilige Maagd Maria
H. Mis zondag 8 september om 10 uur
23e zondag door het jaar B
Het sacrament van de doop zal worden toegediend aan Norah Wilhelmina Johanna Gradussen.
Voorganger : pastoor J. Rutgers
Italë, Padua, Capella di Scrovegni.
Eerste lezing, Jesaja 35, 4-7a
Uit de profeet Jesaja. Spreek tot allen die de moed verloren hebben: “Vat moed en vreest
niet: Uw God komt om de wraak te voltrekken, God komt om te vergelden en om u te
redden. Dan gaan de ogen van de blinden weer open en zullen de oren van de doven
geopend worden. De lamme zal springen als een hert en jubelen zal de tong van de stomme.
Ja, in de steppe zullen beken ontspringen, rivieren in de woestijn. De dorre vlakte wordt een
vijver, het dorstige land één waterbron.”
Tussenzang: Psalm 146 (145), 7, 8-9a, 9bc-10
Refrein: De Heer zal ik loven mijn leven lang.
De Heer doet altijd zijn woord gestand,
verdrukten verschaft Hij recht.
De Heer geeft brood aan wie honger heeft,
gevangenen geeft Hij de vrijheid.
De ogen van de blinden opent de Heer,
gebrokenen richt Hij weer op.
De Heer bemint de rechtvaardigen,
de Heer behoedt de ontheemden.
De Heer geeft wees en weduwe steun,
maar zondaars laat Hij verdwalen.
De Heer is koning in eeuwigheid,
uw God, Sion, heerst over alle geslachten.
Tweede lezing, Jakobus 2, 1-5
Broeders en zusters, gij die gelooft in onze Heer Jezus Christus, de Heer der heerlijkheid,
verbindt dit geloof toch niet met partijdigheid en vleierij! Ik bedoel dit: veronderstel er
treedt in uw samenkomst een man binnen, keurig gekleed en met gouden ringen aan zijn
vingers, en tegelijkertijd komt er ook een arme aan in schamele kleren; als gij nu opziet
tegen de rijkgeklede man en hem een ereplaats aanbiedt, terwijl gij tegen de arme zegt:
“Blijf daar maar staan,” of: “Ga hier op de grond zitten, bij mijn voetbank”, maakt ge u dan
niet schuldig aan kwaadaardige discriminatie? Luister, lieve broeders: God heeft de armen
naar de wereld uitverkoren om rijk te zijn in het geloof en erfgenamen van het koninkrijk
dat Hij beloofd heeft aan wie Hem liefhebben.
Vers voor het evangelie: Johannes 1, 14.12b
Alleluia. Het woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond; aan allen die Hem
aanvaardden gaf Hij het vermogen om kinderen Gods te worden. Alleluia.
Evangelie, Marcus 7, 31-37
In die tijd vertrok Jezus uit de streek van Tyrus en begaf zich over Sidon naar het meer van
Galilea, midden in de streek van Dekápolis. Men bracht een doofstomme bij Hem en
smeekte Hem dat Hij deze de hand zou opleggen. Jezus nam hem terzijde, buiten de kring
van het volk, stak hem de vingers in de oren en raakte zijn tong met speeksel aan.
Vervolgens sloeg Hij zijn ogen ten hemel, zuchtte en sprak tot hem: “Effeta”, wat betekent:
Ga open. Terstond gingen zijn oren open, en werd de band van zijn tong losgemaakt, zodat
hij normaal sprak. Hij verbood het aan iemand te zeggen; maar met hoe meer nadruk Hij
dat verbood, des te luider verkondigden zij het. Buiten zichzelf van verbazing riepen zij uit:
“Hij heeft alles wel gedaan, Hij laat doven horen en stommen spreken.”
Kort commentaar van P. John Auping
“Men bracht een doofstomme bij Hem en smeekte Hem dat Hij deze de hand zou opleggen.”
De mensen die een doofstomme bij Jezus brengen, smeken Hem die man te genezen. Het
smeekgebed tot God gaat in drie stappen.
De eerste stap is wat Ignatius van Loyola ‘heilige onverschilligheid’ noemt. U kunt God niet iets afdwingen. Voordat u Hem een gunst vraagt, moet u eerst innerlijk vrij zijn, vrij om verhoord, of niet verhoord te worden. Dat betekent niet dat u niet graag zou hebben dat Hij u zal verhoren, maar dat u zich daarop niet zó moet fixeren, dat u God zou verwerpen, of zijn bestaan zou ontkennen, als uw smeekgebed niet verhoord zou worden.
Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, dat sommige adolescenten hun geloof verliezen, als God hun gebed niet verhoort (al keren ze vaak terug tot het geloof van hun ouders, later in hun leven).[1] En dat is niet alleen het geval met adolescenten, ook volwassenen kunnen boos worden op God als Hij niet doet wat ze willen.
Als we eenmaal innerlijk vrij zijn, dan volgt de tweede stap: God zijn hulp vragen met het geloof en vertrouwen van de ‘kleine’. Zoals een klein kind het volle vertrouwen heeft dat zijn ouders van hem houden, hem beschermen als dat nodig is, hem te eten geven en hem helpen bij zijn huiswerk, zo groot moet ons vertrouwen in God de Vader zijn, als we Hem iets afsmeken. Er zijn in Marcus wat geloof betreft, drie varianten: ‘ongeloof’ (in Grieks: απιστις, apistis); ‘kleingelovigheid’ (in Grieks: ολιγοπιστις, oligopistis); en ‘geloof’ (in Grieks: πιστις, pistis, of het werkwoord ‘geloven’: πιστευω, pisteuo). Hebben we geen geloof, dan doet God niets zoals dat het geval was in Nazareth: “Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat Hij een klein aantal zieken genas die Hij de handen oplegde: Hij stond verwonderd over hun ongeloof” (Marcus 6,5-6). Hebben we weinig geloof dan doet Hij weinig, zoals toen Petrus, in geloof, over het water begon te lopen, maar toen, kleingelovig, begon te zinken:
“Heer”, zei Petrus, “als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.” Waarop Jezus sprak: “Kom!” Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe. Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: “Heer, red mij!” Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl Hij tot hem zei: “Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?” (Matteüs 14,28-31)
Maar hebben we veel geloof dan doet Hij ten gunste van ons grote dingen. Dit geloof is nodig als je God iets vraagt voor jezelf, maar ook als je iets vraagt voor iemand anders. De mensen die de doofstomme bij Jezus brachten, geloofden in Jezus. Het is om hun geloof dat Jezus de doofstomme helpt, zoals het om het geloof van degenen die de verlamde bij Hem brachten, dat Jezus de verlamde zijn zonden vergeeft en geneest: “Toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tot de lamme: ‘Hebt goede moed, mijn zoon, uw zonden zijn u vergeven. … Sta op, neem uw bed en ga naar huis.’ En hij stond op en ging naar huis” (Matteüs 9,2.6-7).
Het smeekgebed is dus niet alleen functioneel als u God iets vraagt voor uzelf, maar ook als u God iets vraagt voor een ander.
Jezus insisteert dat Hij ons geloof nodig heeft om ons gebed te verhoren. Wat we nodig hebben is een door geloof bezield smeekgebed. Smeekgebed en geloof zijn als lichaam en ziel. Een gebed zonder geloof, een stroom van lege woorden, is een kadaver:
“Als gij bidt, gebruik dan geen omhaal van woorden, zoals de heidenen, want deze menen dat zij door hun veelheid van woorden verhoring zullen vinden. Volgt hun voorbeeld dus niet na, want voordat gij Hem vraagt, weet uw Vader wat gij nodig hebt” (Matteüs 6,7-8).
En omgekeerd, een intellectueel geloof zonder gebed, een serie geloofsovertuigingen van mensen die zich niet compromitteren met de problemen die hen omringen, is als een geest die zich niet incarneert in de werkelijkheid, een nutteloos geloof. Maar als u tegenover een berg van moeilijkheden staat en dan God smeekt u te helpen, en uw gebed is door geloof en hoop bezield, dan “dan kunt u tot deze berg zeggen: verplaats u van hiernaar daar, en hij zal zich verplaatsen” (Matteüs 17,20), want “alles kan voor wie gelooft” (Marcus 9,23). In het tegenovergestelde uiterste van de kleingelovigheid staat dus het geloof dat bergen verzet:
“Jezus antwoordde hun: “Hebt geloof in God. Voorwaar, Ik zeg u: Als iemand tot deze berg zegt: Hef u op en stort u in de zee, en als hij in zijn hart niet twijfelt, maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, voor hem zal het werkelijkheid worden. Daarom zeg Ik u: Alles wat ge in het gebed vraagt, gelooft dat ge het al verkregen hebt, en ge zult het verkrijgen” (Marcus 11,22-24).
De derde stap is de dankbaarheid. U zult zeggen: ‘de dankbaarheid is toch geen deel van het smeekgebed, de dankbaarheid komt nadat het gebed door God verhoord is’. Maar volgens Marcus, is de dankbaarheid deel van het smeekgebed: “alles wat ge in het gebed vraagt, gelooft dat ge het al verkregen hebt, en ge zult het verkrijgen”. Deze woorden doelen op wat in de theologie van de deugden ‘geanticipeerde dankbaarheid’ heet. Het vertrouwen op God is bij het beoefenen van deze deugd zó groot dat de persoon, in plaats van iets aan God te vragen, Hem bij voorbaat dankzegt voor wat Hij gaat geven, met zo’n grote zekerheid dat de persoon er niet aan kan twijfelen, want hij ervaart dat God het hem al gegeven heeft. Natuurlijk mag u ook na de gebedsverhoring dankzeggen, zoals Jesaja dat uitlegt: “jubelen zal de tong van de stomme” (eerste lezing).
[1] Carl E. Pickhardt, Surviving your child’s adolescence, Wiley, 2013. Zie ook: Marcie Goeke-Morey, Laura Taylor, Christine Merrilees, Peter Shirlow, & Mark Cummings,
“Adolescents’ relationship with God and internalizing adjustment over time: The moderating role of maternal religious coping”, in: Journal of Family Psychology, Vol. 28, 2014, pp. 749–758. Zie ook: Mark Regnerus & Jeremy Uecker, “Finding Faith, Losing Faith: The Prevalence and Context of Religious Transformations during Adolescence”, in: Review of Religious Research, Vol. 47, 2006, pp. 217-237.
