Hét licht in de duisternis zal er voor onze geloofsgemeenschap zijn,
hoe de toekomst hier ook uitpakt.
Op de Godslamp staat de tekst uit Johannes 9:5
Quandiu sum in mundo lux sum mundi.
Zolang Ik in de wereld ben, zo ben Ik het Licht der wereld.
Op veler verzoek is de overweging van Eerste Kerstdag opgenomen, opgemaakt en uitgesproken door Willem Achtereekte, lekenvoorganger te Joppe.
Overweging Eerste Kerstdag
We vieren Kerstmis.
Niet meer in de stilte van de nacht,
maar in het licht van de dag.
Het feest is hetzelfde,
maar de toon verschuift.
Wat we gisteravond voorzichtig hebben aangeraakt,
mag vandaag uitgesproken worden.
Ook vandaag doen we dat
in een wereld die onrustig is.
Oorlog en geweld zijn geen ver-van-ons-bed-verhalen.
Ze komen binnen via beelden,
via namen,
via verhalen van mensen
die hun huis, hun veiligheid, hun toekomst verliezen.
En tegelijk is er onrust dichterbij.
In onze eigen geloofsgemeenschap.
In Joppe.
Vragen over deze plek.
Over samen vieren.
Over hoe we kerk blijven zijn
als vertrouwde zekerheden verschuiven.
Dat nemen we mee deze dag in.
Niet als randgedachte,
maar als deel van wie wij zijn.
Want dit is niet zomaar een gebouw.
Hier zijn herinneringen.
Hier is geloof gedeeld,
gevierd,
en soms ook volgehouden.
Hier hebben mensen elkaar vastgehouden
toen het leven ingewikkeld werd.
Met alles wat wij meebrengen,
staan wij hier op deze eerste dag van Kerstmis.
En vandaag laat de Schrift ons niet kijken
naar hoe het begon,
maar naar wat het betekent.
Johannes begint niet bij een kind,
maar bij het Woord.
In het begin was het Woord, zegt hij.
God die spreekt.
God die zich uitdrukt.
God die niet zwijgend toeziet.
En dat Woord, zegt Johannes,
is geen gedachte gebleven.
Geen idee.
Geen belofte op afstand.
Het Woord is vlees geworden
en heeft onder ons gewoond.
God heeft zijn plaats gezocht
tussen mensen.
In het gewone.
In het breekbare.
In alles wat nog niet af is.
Dat maakt Kerstmis tot meer
dan een herinnering aan wat ooit was.
Het is een belijdenis:
God is hier gebleven.
Jesaja had dat al gezien
toen hij sprak over de vreugdebode
die vrede aankondigt.
Niet omdat alles goed is,
maar omdat God zijn volk niet opgeeft.
En Hebreeën zegt het zonder omwegen:
God heeft nu tot ons gesproken
door de Zoon.
Niet aanvullend,
maar beslissend.
Dat is het licht
waarover Johannes spreekt.
Een licht dat niet alles wegneemt,
maar dat blijft schijnen.
Het licht schijnt in de duisternis
en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.
Dat raakt onze tijd.
En dat raakt ook ons,
hier in Joppe.
We weten niet hoe het verder gaat.
Met deze kerk.
Met samen vieren.
Met wat blijft en wat verandert.
En het is eerlijk om dat niet te verhullen.
Maar Kerstmis zegt vandaag:
God is niet afwezig in die vragen.
Hij staat er niet buiten.
Hij is erin aanwezig.
Niet met snelle oplossingen.
Niet met zekerheden die alles dichtplakken.
Maar met nabijheid.
En daarom durf ik dit vandaag te zeggen,
niet als voorspelling,
maar als geloofswoord:
Hét licht in de duisternis zal er voor onze geloofsgemeenschap zijn,
hoe de toekomst hier ook uitpakt.
Misschien vraagt deze dag van ons
niet dat wij alles begrijpen,
maar dat wij blijven luisteren
naar dat Woord.
Dat wij elkaar blijven vasthouden.
Dat wij ruimte maken
voor wat klein begint
maar blijft schijnen.
En zo vieren wij vandaag Kerstmis.
Niet omdat alles helder is,
maar omdat God zich met ons verbonden heeft
en dat niet meer loslaat.
Amen.
