“Zoals een arend die ziet naar zijn jongen en boven hen heen en weer vliegt, die zijn vleugels uitspreidt voor hen, hen opneemt en draagt op zijn wieken.” (Deuteronium 32:11), waar Gods liefde wordt vergeleken met een adelaar die haar jongen leert vliegen. Een beeld van vertrouwen, loslaten en gedragen worden.
Die mij droeg
op adelaarsvleugels
die mij hebt geworpen
in de ruimte,
en als ik krijsend viel
mij ondervangen
met uw wieken
en weer opgegooid
totdat ik vliegen kon
op eigen kracht
Huub Oosterhuis
gedicht naar Deuteronium 32:11