Heilige Carlo Acutis: ‘Niet ik, maar God.’ | Feestdag 12 oktober

Carlo Acutis, een gewone jongen met een bijzonder geloof.

Carlo Acutis was een pientere en enthousiaste jongen. Een jongen die hield van sport, computers, vrienden en van de gewone dingen van het leven. Hij kon genieten, maakte graag plezier en was nieuwsgierig naar de wereld om hem heen. Op het eerste gezicht was hij misschien niet anders dan andere jongens van zijn leeftijd.

En toch was er iets dat zijn leven bijzonder maakte. Carlo had al op jonge leeftijd een diep geloof en een grote liefde voor Jezus. Zijn geloof was voor hem geen aparte wereld die alleen bij de zondag hoorde. Het hoorde gewoon bij zijn dagelijks leven.

Als Carlo langs een kerk kwam, wilde hij er graag even naar binnen. Niet omdat het moest, maar omdat hij daar graag even bij Jezus wilde zijn. Even stil worden, even bidden, even Onze Lieve Heer goedendag zeggen. Het was voor Carlo iets heel natuurlijks.

Een plek waar Carlo zich bijzonder thuis voelde, was Assisi. Hij hield van de heilige Franciscus van Assisi en voelde zich aangetrokken tot diens eenvoudige manier van leven: dicht bij God, dicht bij de mensen en met liefde en verwondering voor de schepping. Carlo kwam graag in Assisi. Misschien herkende hij daar iets van wat hij zelf belangrijk vond: dat je niet veel nodig hebt om gelukkig te zijn, als je maar weet waar je hart ligt.

In het bijzonder hield Carlo van de Eucharistie. Daar voelde hij zich heel dicht bij Jezus. Die liefde wilde hij graag met anderen delen. En daarvoor gebruikte hij ook een talent dat hij had: zijn liefde voor computers.

Carlo was handig met computers en internet. Hij leerde zichzelf hoe hij websites kon maken en verzamelde met veel enthousiasme informatie over Eucharistische wonderen uit de hele wereld. Vervolgens bouwde hij een website waarop hij deze verhalen overzichtelijk bij elkaar bracht. Zo gebruikte hij de moderne techniek om iets te vertellen wat voor hemzelf van grote betekenis was.

Maar zijn geloof bleef niet achter de computer zitten. Carlo had ook oog voor de mensen om hem heen. Hij zag mensen die het moeilijk hadden en probeerde iets voor hen te doen. Van zijn zakgeld gaf hij bijvoorbeeld aan mensen die arm waren. Voor Carlo hoorde dat allemaal bij elkaar: als je van Jezus houdt, dan probeer je ook goed te zijn voor de mensen die je ontmoet.

Daarin zit misschien wel de kracht van zijn verhaal. Carlo probeerde niet iemand anders te worden. Hij bleef gewoon Carlo. Een jongen die van computers hield, graag met vrienden was, van sport hield en plezier maakte. Maar in dat gewone leven probeerde hij steeds ruimte te maken voor God en voor andere mensen.

Zijn leven was kort. Toch heeft hij in die korte tijd veel laten zien. Hij liet zien dat geloof niet ingewikkeld hoeft te zijn. Soms begint het heel eenvoudig: even een kerk binnenlopen, even stil worden, even bidden. En van daaruit kan er iets groeien: liefde voor Jezus, aandacht voor anderen en de bereidheid om je eigen talenten te gebruiken voor iets goeds.

Misschien is dat wel de boodschap die Carlo ons vandaag meegeeft: je hoeft niet bijzonder te zijn om iets bijzonders te doen. Je mag gewoon jezelf zijn, met de talenten die je hebt. En juist in de gewone dingen van iedere dag kun je proberen dicht bij God te leven.

“Sint Carlo Acutis, hemelkind en getuige van Gods liefde, bid voor ons.”

De site van Carlos: MIRACOLI EUCARISTICI – Mostra Internazionale Ideata e Realizzata da Carlo Acutis e Nicola Gori

Het Mirakel van Amsterdam

Carlos heeft ook het Mirakel van Amsterdam opgenomen in de reeks van wonderen.

Het wonder van Amsterdam

In het jaar 1345 lag de oude visser IJsbrand Dommer stervende in zijn huis aan de Kalverstraat in Amsterdam. Een priester bracht hem de heilige communie. Kort daarna braakte hij de hostie uit. Uit eerbied werd deze in het haardvuur geworpen, maar de volgende ochtend bleek de hostie nog helemaal ongeschonden te zijn. De hostie werd naar de kerk gebracht, maar volgens de overlevering keerde zij telkens terug naar het huis van IJsbrand Dommer. De mensen zagen hierin een teken van God. Op die plaats werd later de Heilige Stede gebouwd en Amsterdam groeide uit tot een belangrijk bedevaartsoord.
Bijna zeven eeuwen later wandelen nog steeds duizenden mensen door de straten van Amsterdam tijdens de Stille Omgang in de nacht van zaterdag op zondag rond 15 maart, ter herdenking van het Mirakel van Amsterdam. In stilte volgen zij de herinnering aan dat bijzondere gebeuren. Niet alleen om een wonder uit het verleden te gedenken, maar ook om nu stil te staan bij de heilige Eucharistie.