Ontmoet Lenneke Groenevelt – Bouwman

Een jonge vrouw, moeder, lector en onderwijzeres in Schei- en Natuurkunde, die haar kinderen wijze levenslessen mee geeft. Ze zegt:

Je kunt mensen niet altijd vertrouwen, maar wel Onze Lieve Heer. Hij staat altijd voor ons klaar, mensen helaas niet altijd! En Onze Lieve Heer vergeeft ons altijd, wie zijn wij om een ander niet te vergeven.

Lenneke heeft vertrouwen in Onze Lieve Heer en ze geeft het met liefde aan haar kinderen mee. Net als koken en lekkere cakejes bakken. Ze mag graag lesgeven maar op z’n tijd ook lekker kletsen met haar leerlingen.

De ziel van onze kerk wordt gevormd door mooie en bijzondere mensen, die ieder op zich zo verweven zijn met onze kerk dat ze er om zo te zeggen de levende stenen er van zijn. In de rubriek Ontmoet maakt u kennis met een persoon uit onze geloofsgemeenschap Onze Lieve Vrouw Tenhemelopneming. Wat verbindt hen met Joppe en wat doet het geloof met hen. Vervolgens wordt hen gevraagd het stokje aan een ander door te geven en dat gebaar verbindt ons met elkaar.

Wie ben je?

Lenneke Groenevelt – BouwmanIk ben Lenneke Groenevelt – Bouwman en ben 38 jaar. Ik geef drie dagen per week les op het Isendoorn College, de vakken Natuur- en Scheikunde.
Ik ben getrouwd met Machiel en we hebben samen drie kinderen, Rosa, Isodoor en Isaak.
Ik ben de oudste van drie en geboren en getogen in Deventer. Mijn een broer woont in Deventer en mijn zus woont in Stockholm, Zweden.

Hobby’s

Ik sport graag! Ik hockey en loop hard. Ik vind het heerlijk om een boek te lezen, in de tuin bezig te zijn, lekker eten te koken en om samen te klussen in en rondom het huis. In het weekend wil ik de kookkunst een beetje doorgeven aan de kinderen door samen cakejes en taarten te bakken.

Onderwijs

Lenneke vertelt dat ze uit een onderwijsnest komt. Haar ouders en opa waren onderwijzers. Hoe ze tot deze keuze is gekomen, vertelt ze. Scheikunde is een heel mooi vak maar naar aanleiding van een bezoekje aan de laboratoriumschool leek het werk in het laboratorium ‘saai’ omdat het veelal steeds dezelfde handelingen zijn. Daarna ging ze kijken bij de lerarenopleiding en dat was op het eerste gezicht goed en nooit saai! Ervaring leert dat ze de band met de kinderen het allerleukste vindt, en als de band er niet is kun je de lesstof niet overdragen. Nu ze les geeft in de bovenbouw is ze zich meer aan het verdiepen in de het vak Scheidkunde en wordt er ook meer gekletst over andere onderwerpen.

Wat is je rol binnen de geloofsgemeenschap?

Ik ben begonnen als lid van de werkgroep Familievieringen omdat Rosa als eerste bij ons haar Eerste Heilige Communie deed. In die groep zaten ook de kinderen van Anne en Carolyne en zo ontstond het idee om de Familievieringen weer vorm te gaan geven want we missen de jonge mensen en hun kinderen in de kerk. We doen dit samen met Willem Achtereekte.
Nu zijn Carolyne Koerhuis en ik ook betrokken bij de werkgroep Eerste Heilige Communie. We proberen anderen hierbij te betrekken om er een voortgaand iets van te maken.
En ik werd gevraagd om lectrice te worden. Mijn vader was het ook en ook ik ben vroeger misdienaar geweest. Mooi zoals het gaat.

Heb je nog een tip voor de geloofsgemeenschap?

Wat zou het mooi zijn als we bijvoorbeeld een hulpmiddel hadden, waardoor we tekeningen, die gemaakt zijn door de communicantjes op te kunnen hangen in de kerk zodat de muren niet beschadigd worden.

Wat heeft het geloof voor een waarde in je leven?

Het is voor mij ontzettend belangrijk. Vroeger toen mijn vader naar de kerk ging sliep mijn moeder uit. Ik vond het zielig voor mijn vader dat hij alleen ging en dus ging ik mee. Dat ging vrij lang door. De ommekeer kwam toen mijn moeder ernstig ziek werd en zij een gedaante van een verschijning heeft gezien. Dat had een enorme impact op haar en is ze toen 360 graden gedraaid voor wat betreft het geloof. Ze werd zéér gelovig en vervolgens ging ze elke zondag naar de kerk.
Toen ik ging studeren in Utrecht heb ik me er tegen afgezet en had zelfs hinder van de klokken die luiden en deed het raam dicht. In die tijd kwam ik in de weekenden weinig thuis.
De ommekeer kwam aan het einde van mijn studie en ik werkte al, en ging ik af en toe weer naar een mooie kerk in Utrecht.

Machiel en ik zijn in de kerk in Amersfoort getrouwd omdat ik het erg graag wilde en zo zijn onze kinderen ook gedoopt en doen hun Eerste Heilige Communie. Ik heb er nooit een probleem van gemaakt dat Machiel het geloof niet heeft. Het is een keus om het geloof aan de kinderen mee te geven.
Het geloof geeft mij een fijn gevoel en ik kom er tot rust door de vele tradities die er in verweven zijn. Ik heb een dankbaar gevoel voor de kleine mooie dingen en dat link ik aan het geloof.
We worden ook op de proef gesteld nu Machiel problemen heeft met zijn knie als gevolg met zaalvoetbal en dan denk ik hoe ga ik dit volhouden. En toch heb ik dan weer het vertrouwen in Onze Lieve Heer dat het weer goed komt.

Heb je een lievelingslied, psalm of gebed en welke is dat?

Lenneke heeft geen voorkeur voor één lied of gebed. Wel vind ze het samen kunnen zingen van liederen, van bijvoorbeeld Huub Oosterhuis mooi. Vond ze vroeger de Latijnse mis verschrikkelijk omdat ze er niks van snapte, vindt ze het nu schitterend en komt het binnen.

Wat is je mooiste herinnering aan de kerk?

Toen Rosa haar eerste Heilige Communie ontving was voor mij dat eigenlijk een heel emotioneel moment. Ik vind dat lastig uit te leggen. Het was alsof ze heel dicht bij Onze Lieve Heer stond. Het is zo fijn dat ik als moeder haar dit mag mee geven.

Wat is je favoriete kerk, plek, in of rondom de kerk?

Dat is de St. Martinuskerk in Hoogland, Amersfoort, waar we zijn getrouwd en onze kinderen hebben gedoopt en omdat het een hele mooie kerk is. Ik heb menig fietstochtje daar naar toe gemaakt.

Een gedroomde tafel van 4, jij bent gastvrouw. Wie nodig je uit?

Een lach en er valt een stilte. Maar dan wordt de eerste gast al spontaan genoemd en is het pastor Anton ten Klooster omdat het zo’n inspirerende man is. Anton vroeg eens aan de groep: Hoe kun je Jezus Christus vinden? Stilte…, niet dus. Bob de Bouwer kan je ook niet vinden in het telefoonboek! Later tijdens het gesprek wordt Pater Westerman uitgenodigd omdat Lenneke graag zou willen weten hoe zijn leven als pater eruit ziet en hoe het is gekomen dat hij pater is geworden. Maar ook om zijn mooie inspirerende preken is hij van harte welkom.
Ook welkom is de bekende Nederlander Robbert Dijkgraaf omdat ze graag tips en trucks wil horen hoe je moeilijke onderwerpen op een zo eenvoudige manier kunt uitleggen.

Waar raak je van in verroering?

Van heel veel dingen. Bijvoorbeeld: hoe kinderen iets tegen elkaar of mij kunnen zeggen, kijken naar een film, zoals onlangs de film Unbroken, super mooie luchten of het eekhoorntje dat voor mijn fiets uit flitst. En er is zoveel meer op deze wereld. Door kleine dingen kan ik geraakt worden. En onlangs was is geraakt door de mooie preek van pater Westerman.

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

We dansen regelmatig in de kamer en onlangs met Rosa. De muziek lekker hard.

Welke levensles wil je met ons delen?

Ik vind twee dingen belangrijk en geef ik mijn kinderen mee. Je kunt mensen niet altijd vertrouwen, maar wel Onze Lieve Heer. Hij staat altijd voor ons klaar, mensen niet altijd. En Onze Lieve Heer vergeeft ons altijd, wie zijn wij om een ander niet te vergeven.

Hoe kijk je tegen de dood aan?

Lenneke ziet de dood als een weerzien met de mensen die al overleden zijn. Als ik dood ga, sta ik straks mijn dierbaren met beide armen op te wachten. Het is niet zozeer de angst voor de dood als wel om anderen achter te moeten laten.

Heb je een vraag gemist of wil je nog iets meegeven?

Nee, dank je.

Aan wie geef je het stokje door?

Aan Carolyne Koerhuis – Kemp met wie ik samen optrek voor de Familievieringen en Eerste Heilige Communie en omdat ze een hele fijne warme vrouw is.

Reacties

  1. Mariet van Koppen zegt:

    Wat heerlijk, zo’n positief verhaal!
    Fijn dat er zo’n groep jonge mensen in de parochie de tradities voort zet!! Geeft “de burger moed”!
    Succes!