Gebed “Wanneer we in U sterven”

Hier ben ik, Heer.
De tijd dat ik op aarde werkte, is ten einde.

Aanvaard het goede dat ik heb gedaan.
Schenk Gij het levenskracht.

Laat uw onvermoeibare barmhartigheid stromen
over wat ik misdeed.

Spreid uw brede mantel van tederheid
over al mijn broeders en zusters die ik pijn heb gedaan.

Overdek ieder die ik liefhad
met de schaduw van uw vrede.

Schenk uw glimlach van vreugde en geluk
aan allen die me hebben bemind, verzorgd en omringd.
Maak hen zachtmoedig door uw Geest.

Laat uw liefde bij ons zijn in deze nacht
waarin Gij met ons de overgang van Pasen maakt.
Laat uw licht over ons schijnen
wanneer we in U sterven.

Amen.

Savina Gillès de Pélichy

Savina Gillès de Pélichy (1912-2008) is een jonge vrouw van eenentwintig wanneer ze binnentreedt in het Brugse Betaniëklooster dat toen nog maar pas was gesticht. Op de vooravond van de tweede wereldoorlog voert de allerlaatste boot haar naar Congo, waar ze meer dan een halve eeuw te midden van de armen zal leven. Ze werkt er als een bescheiden, diepgelovige missionaris met een voorliefde voor de kleinen in wie ze Jezus herkent.

Ze houdt van muziek en neemt op haar vijfentachtigste de viool weer ter hand. In die jaren is ze terug in de gemeenschap van Loppem waar alles begon. Het gebed schrijft ze kort voor haar sterven op de vooravond van het feest van Transfiguratie.

Uit het archief van de Priorij van Onze Lieve Vrouw van Betanië in Loppem (onuitgegeven). Uit het Frans vertaald door bisschop Lode Aerts